Het is weer pakjestijd. Op verschillende fronten wordt er naar verlanglijstjes gevraagd. Ik dacht dat ik een goed systeem had uitgedokterd om beslagen ten ijs te komen. De afgelopen twee jaar ontwikkelde ik namelijk de techniek van het uitgesteld kopen. Terwijl iedereen nog diep fronsend zijn wensen en verlangens trachtte te formuleren zou ik met één druk op de knop een schitterend verlanglijstje uit mijn systeem laten rollen. Niets bleek minder waar.

Aanvankelijk had ik de bedoeling om impulsaankopen te omzeilen. Ik heb een nogal sterk karakter: het lukt me meestal aardig om die prachtige handtas of dat handige hebbedingetje in het rek te laten liggen. Maar soms is mijn brein vermoeid en snakt mijn lijf naar een shotje dopamine. Je kan mij dus ook wel eens betrappen terwijl ik een streelzachte trui, een Japans latje of een kerstbal vol glitter sta af te rekenen aan een al dan niet virtuele kassa.

In de meeste gevallen vervaagt dat geluksgevoel en degraderen die schijnbaar onmisbare spullen tot objecten waarvan ik niet speciaal meer warm wordt als ik ze in handen heb. Behalve letterlijk van de streelzachte trui (of van het Japanse latje, maar daarover meer in een volgende blogpost).

Dus bedacht ik zoiets als ‘uitgesteld kopen’. Sinds een jaar of twee heb ik op Pinterest een set verborgen borden waarop ik maand na maand bijhoudt wat ik eigenlijk graag in een winkelmandje zou leggen, afrekenen en onmiddellijk meenemen naar huis. Aan het begin van elke nieuwe maand blik ik even terug. Als er iets tussen zit waarvan ik overtuigd ben dat ik bijna dood zou gaan van spijt als ik het niet kocht, dan gaat het alsnog over de toonbank. Steeds vaker echter heb ik voldoende plezier in het bekijken van al die mooie dingen.

Eerst dacht ik nog: die dingen zou ik dus niet meer zelf kopen, maar ze zijn wel nog mooi genoeg om er blij van te worden als ik ze cadeau krijg. Verlanglijstjes-voer. Gedaan met de impuls-verlanglijstjes. Voortaan zijn mijn verlanglijstjes gevuld met spullen die ik al heel lang heel mooi vind. Dat dacht ik dus. Het draaide anders uit.

Toen onlangs mijn verlanglijstje werd opgevraagd, werd ik niet warm bij de gedachte dat ik al die spullen cadeau zou krijgen. Ja, ze waren nog steeds mooi, maar ik raakte ontmoedigd als ik eraan dacht waar ik ze zou moeten opbergen of neerzetten in ons huis. Dus heb ik dit jaar een leeg verlanglijstje. Er staat dus geen weefraam op. En ook geen mooie leren shopper, gezellig theelichtje of set kandelaars…

Wat zijn jouw leukste/beste/mooiste cadeaus ooit?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s