“We zitten nu midden in een geschiedenisboek”, zei Dominique Van Malder vorig weekend in een interview in De Standaard Weekblad. En ja, dat was ook mijn eerste gedachte toen we plotseling allemaal in ons kot moesten blijven. Het leek ongelooflijk fascinerend om zo’n schakelpunt in de geschiedenis mee te maken. En tegelijk hoorde ik de stem van mijn all time favorite professor Walter Prevenier in mijn hoofd resoneren: niemand kent zijn eigen tijd.

Dominique Van Malder in De Standaard Weekblad, 9 mei 2020

bronnen

Het was frustrerend om als volbloed historica te beseffen dat dit meer dan waar was. Het heden is ongrijpbaar en onbegrijpbaar, ook al sta je er middenin. Pas over enkele jaren zullen we deze periode in het juiste perspectief kunnen zien, de juiste cijfers kennen, de impact. Pas veel later zullen we over documenten kunnen beschikken waarvan de inhoud nu nog niet publiek beschikbaar is. Daarom is het erg waardevol dat wat nu gebeurt gedocumenteerd en gearchiveerd wordt zodat we later bronnen hebben om te bestuderen. Kranten, nieuwsuitzendingen, rapporten van de GEES, besluiten en decreten, aangepaste huishoudelijke reglementen,… Maar vooral de persoonlijke verhalen zullen voor de toekomstige generaties een licht werpen op de diversiteit en de complexiteit van wat er gebeurde en hoe het beleefd werd.

het archiveren van informatie is essentieel voor toekomstig (historisch) onderzoek

broekzakarchieven

Negen weken and still counting. En alhoewel elke dag een beetje op de vorige lijkt, is niets nog hetzelfde. Soms moet ik zelf al eens diep graven in mijn geheugen hoe we die eerste dagen beleefden en als ik door de foto’s op mijn smartphone scroll moet ik soms glimlachen om hoe ik toen dacht dat het zou zijn. Op sociale media merk ik hoe de toon van de berichten en de inhoud van de beelden evolueert, hoe de commentaren verschuiven van tous ensemble naar je-m’en-foutisme. Ik hou een waardevol broekzakarchief in mijn hand. De vraag is hoe we deze erfgoedparels kunnen bewaren? Ze zijn zo dynamisch dat ze haast ongrijpbaar zijn.

Tijd voor actie!

De komende tijd ga ik mijn eigen broekzakarchief proberen bewaren en beschrijven: de foto’s, de berichten, mijn gedachten erachter. Want de voorbije weken voelen als een reis, zo’n reis die je dichter bij jezelf brengt en je nieuwe inzichten oplevert.

Heb jij ook een foto die voor jou de afgelopen lockdown-weken symboliseert? Wil je die met mij delen en je verhaal vertellen? Dan luister ik graag naar jouw verhaal, maak er een mooie tekst van en bezorg jou een blijvende herinnering aan deze bijzondere tijden.

ja, schrijf 1000 woorden bij 1 beeld!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s