Najaar 2019: mijn mama leeft in het vooruitzicht om volgend jaar 70 te worden. Grote feesten hebben nooit echt een grote aantrekkingskracht gehad in ons gezin, dus gaat ze liefst een weekje op vakantie met haar twee dochters en hun respectievelijke aanhang. In de wetenschap dat de beste vakantiehuizen vaak al lang volgeboekt zijn als je te lang wacht, bekijken we in november alvast wat de markt te bieden heeft en reserveer ik het vakantiehuis.

sparen voor de vakantie

Wat een bijzondere vakantie is dat uiteindelijk geworden! Het was een vakantie waar we voor gespaard hebben. Deze keer niet met euro’s, maar met tijd en voorzichtigheid. Sinds de lockdown leefden we met de hoop dat de grenzen ooit weer zouden open gaan. En als dat ooit het geval mocht zijn, we met z’n allen alles aan de kant zouden zetten om toch maar deze vakantie te laten doorgaan. We hielden ons meer dan strikt aan de regels, de afstanden, mondmaskers en bubbels.

Al onze inspanningen werden beloond met een super vakantiehuis en mooi weer. We kusten die week meermaals onze handen dat het allemaal gelukt was en we genoten meer dan ooit van de week samen. Nog nooit was samen boodschappen doen of samen eten zo heel gewoon en bijzonder tegelijk.

Deze zomer waren we bij de lucky bastards die even weg konden van thuis om op vakantie te gaan.

Karels crypto

Op een middag vroeg mijn moeder: ‘Seg, staat dat nog altijd in uw krant, die cryptogram?’

‘Ja, maar veel te moeilijk. Ik heb dat ooit geprobeerd, maar ik geraak er nooit aan uit.’

En voor we het weten zitten we gebogen over de cryptische omschrijvingen van Karel Vereertbrugghen in de meegebrachte weekendkrant. Woord voor woord lossen we de raadselachtige omschrijvingen op. We pijnigen onze hersenen en glimlachen om de spitsvondige omschrijvingen als we de oplossing hebben gevonden.

Het fijne aan de cryptogrammen is dat je anders naar woorden gaat kijken. Hun betekenis krijgt een diepere glans. Ik kan er echt van smullen. Er komen woorden voorbij waar je even bij stil blijft staan om van te proeven. Woorden zoals ontij, rooilijn of innemend.

een nieuw ritueel

Sinds de vakantie buigen mijn mama en ik ons iedere week opnieuw over de crypto. We houden elkaar op de hoogte van vorderingen, helpen als een van ons beiden vast zit en verbazen ons over de spitvondige omschrijvingen en de bijzondere woorden. Een kleine nieuw ritueel is geboren. Eentje om te koesteren.

Voor de liefhebbers: Karels crypto verschijnt elke zaterdag in De Standaard.

rituelen als ankerpunten

Rituelen zijn ankerpunten in onze dagelijkse routines. Ze geven structuur en iets om naar uit te kijken. Ze voelen vertrouwd en brengen rust en zekerheid. Ze markeren de tijd.

Sommige rituelen gaan gepaard met ingewikkelde handelingen, maar daar heb ik nooit echt de nood aan gevoeld. Ik heb ook geen boodschap aan rituelen die min of meer een verplichting zijn geworden. Geef mij maar de kleine rituelen die voor mij persoonlijk heel waardevol zijn, zoals wekelijks de crypto invullen met mijn mama. Of ’s ochtends in alle stilte een boek lezen voor de rest van het gezin wakker wordt. Het zijn kleine handelingen die de ankerpunten vormen van mijn dag of van mijn week.

Andere rituelen markeren de overgang tussen schooltijd en vakantie. Zo staan mijn Zonen er op om op de laatste schooldag een ijsje te eten om het schooljaar af te sluiten en de zomervakantie in te luiden. Diezelfde zomervakantie sluiten we ook ieder jaar af met een frietjes van het frietkot, samen met hun tante en nichtje.

Rituelen hoeven niet groots en ingewikkeld te zijn, een ijsje is al voldoende.

rituelen zijn meer dan gewoontes

Jaren geleden heb ik mezelf de gewoonte aangeleerd om ’s avonds mijn keuken op te ruimen: vaatwas vullen, wat er niet in kan of mag afwassen en het aanrecht leeg maken. Het is elke ochtend weer een cadeautje aan mezelf, maar ik zou het bezwaarlijk een avondritueel willen noemen. Het is een gewoonte, meer niet. En als iemand luid genoeg roept dat hij het wel zal doen deze keer of een handje toe komt steken, dan laat ik deze klus met gemak door een ander uitvoeren. Met rituelen is het anders, die koester ik. Het is belangrijk wie ze uitvoert.

Vroeger toen ik klein was, was het een ritueel dat mijn vader op de ochtend van mijn verjaardag mijn boterham sneed in de vorm van mijn leeftijd. Het was mijn moeder die zorgde voor cadeautjes, een verjaardagsfeestje en de hele reutemeteut, maar dit was mijn vaders bescheiden bijdrage aan de feestvreugde.

welk ritueel koester jij ?

In elk gezin sluipen er zo’n kleine rituelen binnen. In al hun eenvoudig nestelen ze zich onbewust tussen onze dagelijkse routine. Het zijn die momenten van samenzijn die later vaak de warmste herinneringen worden. Welke rituelen heb jij? En aan welke rituelen heb je bijzondere herinneringen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s