Hoe langer iets geleden is, hoe dichterbij de geschiedenis soms komt. Hoe gek is dat?

Toen ik twintig jaar geleden voor mijn opleiding tot historica een familiegeschiedenis moest schrijven, inclusief stamboom, doorkruiste ik nog het hele land om in bevolkingsregisters te snuisteren. Literatuur om de context van mijn familiegeschiedenis te schetsen zocht ik op via gedrukte bibliografieën en bakken vol steekkaarten. Soms voelt het wel eens als een ander tijdperk.

echo’s uit het verleden

Door het digitaliseren en online ontsluiten van bronnen, wordt het steeds makkelijker om in een muisklik toegang te krijgen tot informatie die ik twintig jaar geleden pas gevonden had na weken zoeken en bladeren. Of er misschien zelfs in alle vermoeidheid helaas had gemist omdat mijn aandacht even verslapte.

nieuws van de Groote Oorlog

Dankzij het geweldige digitaliseringsproject Nieuws van de Groote Oorlog kan ik online door oude kranten bladeren en kleine snippers bij elkaar zoeken. Ze gunnen mij een blik op het leven van mijn overgrootouders in Engeland.

Mijn overgrootvader gaf tijdens zijn verblijf in Exmouth (UK) les aan de Belgische kinderen in een lokaal van de plaatselijke basisschool.

Meer dan 270 000 pagina’s uit verschillende Belgische collecties werden gedigitaliseerd en online ontsloten. Via een persoonlijk account kan je de artikels die jou interesseren bewaren. Gelukkig hoef je die duizenden pagina’s niet meer een na een te doorbladeren, maar kan je namen, plaatsen of trefwoorden invullen en een zoekopdracht laten uitvoeren.

een stem uit België

Een kleine zoektocht naar mijn grootmoeder leverde mij niet meteen onbekende informatie op, omdat de grote lijnen van haar vluchtverhaal wel min of meer gekend zijn. Maar het brengt het allemaal dichterbij als je het gedrukt ziet staan in een krant van 100 jaar geleden.

Ik kreeg vooral resultaten te zien uit De stem van België, wat niet zo verwonderlijk is. Deze krant werd tijdens de oorlog in Londen uitgegeven speciaal om informatie en morele steun te kunnen geven aan gevluchte Belgen. Via de krant zochten uiteengerukte families terug contact met elkaar, kregen de vluchtelingen informatie over de toestand in hun thuisland en hielden ze elkaar op de hoogte van het reilen en zeilen in de gemeenschappen waar ze tijdelijk verbleven.

In de krant van 23 juli 1915 verscheen dit berichtje over de begrafenis van het zoontje van mijn overgrootmoeder.

opsporing verzocht

De stem uit België was een soort lijm om de bevolking die het land was ontvlucht bij elkaar te houden. Zeker in de beginperiode van de oorlog staan er in de krant veel ‘opsporingsberichten’: mensen die contact zoeken met familieleden waarvan ze niet weten waar die in de chaos van de vlucht terecht zijn gekomen.

Helaas gebeurt het nog elke dag dat mensen op de vlucht elkaar uit het oog verliezen of bewust van elkaar gescheiden worden. Vluchtelingenwerk Vlaanderen zet zich onder meer in om families op de vlucht opnieuw met elkaar te verbinden.

Nog tot en met 18 oktober wordt de opbrengst van mijn Etsy-shop integraal doorgestuurd naar Vluchtelingenwerk Vlaanderen. Wie dus nog leuke postkaartjes zoekt, één adres: Ontrafeld op Etsy. Ik zie jullie daar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s