Kille ochtenden, de overstap naar het winteruur… 1 november komt dichterbij. Een dag om even stil te staan bij iedereen die we missen op deze wereld. Een dag ook om elkaar de levensverhalen te vertellen van wie er niet meer is.

allerheiligen

Vroeger ging ik nog wel eens de graven langs op 1 november samen met mijn vader. We liepen langs de graven van mijn grootvader en mijn beide tantes die allemaal op hetzelfde kerkhof begraven liggen. Of met mijn moeder langs het kerkhof waar haar beide grootouders onder de lindeboom rusten.

Voor mij waren het doden die al bijna zolang ik mij kon herinneren dood waren. Er was geen of nauwelijks gedeelde tijd en dus ook geen gedeelde herinneringen. Het bezoek aan hun graf was meer een ritueel dan dat het voor mij echt iets betekende.

een begraafplaats is een verzamelplek van levensverhalen, verborgen in de aarde

naar alle windstreken

Ondertussen is het rijtje mensen dat ik moet missen al flink aangegroeid en zijn er ook meer herinneringen mee gemoeid. Maar op 1 november zal je mij nog zelden op een begraafplaats vinden. Mijn geliefde overledenen zijn meegewaaid met de wind. Ik hou me vast aan het beeld dat, waar ik ook ben op deze aardbol, er een kans is dat zij daar ook zijn, al is het maar één klein stofje. Ze zijn dus altijd dicht bij mij. Ik hoef er niet voor naar een welbepaalde plek te gaan, zoals een kerkhof.

In de loop van het jaar zijn er een heleboel momenten waarop ik aan de mensen denk die er niet meer zijn. Omdat ik iets doe wat zij ook deden, omdat ik iets vastneem dat van hen was, omdat ik aan iets denk waar zij ook bij waren of omdat anderen over hen vertellen.

een verzameling levensverhalen

Het opnieuw vertellen van de verhalen over de levens die beëindigd zijn, houdt de herinneringen warm. Het laat ons toe om wat ons rest de delen met wie na ons komt, om iets door te geven aan de volgende generaties.

Reveil werkt al een aantal jaren rond rouwcultuur met een paar fijne initiatieven. Zo brengen ze op 1 november in het schemerduister tussen dag en nacht life muziek naar verschillende begraafplaatsen in Vlaanderen. Het is een moment van verbinding en troost.

Een begraafplaats is voor hen een verzamelplek van lokale levensverhalen die verborgen liggen in de aarde. Met hun verhalenbank wil Reveil het verhaal achter elke grafsteen verzamelen en delen met de rest van de wereld.

meer troost

Postkantoor 00/00/00 is een postkantoor voor brieven naar overleden mensen. Het postkantoor archiveert de handgeschreven brieven naar overledenen. Een collectief van kunstenaars hertekent de inhoud van jouw brief en stuurt die tekening naar jou als antwoord.

Sjaals van restjes garen die als een warme herinnering om je hals liggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s