een huis om te delen

Toen ik mijn woord voor het jaar 2020 koos, had ik met ‘groei’ vooral persoonlijke groei voor ogen. Ik wou het zaadje dat ik eind 2019 geplant had verder laten ontwikkelen. Mezelf terugvinden. Dat ‘groei’ een veel grotere impact zou hebben doorheen het jaar, dat had ik nooit durven dromen.

woord van het jaar

Momenteel kan je stemmen voor het woord van het jaar 2020 bij Van Dale: van aanloopleren tot zelfquarantaine. Het zijn allemaal woorden die het jaar moeten typeren. Ik deed het omgekeerde: ik koos aan het begin van het jaar een woord als een soort kompas om mij richting te geven. Dat idee nam ik over van Gretchen Rubin van de podcast Happier. Mijn woord was ‘groei’ en ik mikte in de eerste plaats op persoonlijke groei om mezelf na een moeilijke periode weer beter te leren kennen. Wat ik in 2019 in de cursus Baas over Eigen Tijd had geleerd, wilde ik graag stap voor stap toepassen. In de eerste plaats moest ik mijn leven onder de loep nemen en kijken waar al mijn tijd en energie naartoe ging. Het leverde mij een pak nieuwe inzichten op.

‘Groei’ was het woord dat ik koos voor 2020, mijn kompas om te bepalen of ik de juiste richting uitga. Ik zette het ter herinnering in mijn bullet journal.

onderweg naar een droom

Werk en leven zijn nauw verbonden met elkaar, dus als ik mijn leven onder de loep nam, dan kon mijn werk niet achterblijven. Hilde van Passion for Work nam me mee op sleeptouw en stelde heel wat vragen. Ze gaf me de kans om mijn dromen uit te tekenen en dan te onderzoeken wat ik ermee wilde doen. Ik herontdekte dingen waar ik plezier aan beleef, zoals schrijven bijvoorbeeld. En ik sprak mijn grootse wilde dromen uit: een simpeler leven, een vakantiehuis en een plek om samen te wonen met onze ouders. Het leek allemaal verre toekomst. Iets voor later en ooit.

Af en toe moet je eens naar jezelf in de spiegel kijken om het beeld weer scherp te krijgen.

droom groots

Het begon tijdens ons verblijf bij de schoonouders in de krokusvakantie. Ze polsten voorzichtig naar onze houding ten opzichte van co-housing. Na enig enthousiasme van onze kant – ja, ja, goed idee op lange termijn – kwamen ze voorzichtig met een voorstel op de proppen. Ze hadden ‘iets interessants’ gezien op een immowebsite. Dat iets bleek een leegstaande abdij met behoorlijk wat bijgebouwen en grond te zijn in Frankrijk.
Wat volgde was een rollercoaster met vele avondlijke gesprekken bij het haardvuur tijdens de vakantie en met nog meer gesprekken en rekenbladen eenmaal terug thuis. Wat eerst nog een zot idee leek, bleek langzaamaan werkelijkheid te worden. Het was te mooi om los te laten.

“Droom groot. Maak je droom grootser. Blaas hem dan nog een beetje op. Met die droom ga je aan de slag. Brokkelt hij onderweg een beetje af, dan blijft hij toch grootser dan wat je eerst in gedachten had.”

Dorien Camps van Bossy in de laatste aflevering van Werk & Leven

tijd om na te denken

Zoals we allemaal weten, ging het land een paar weken na die bewuste krokusvakantie op slot. Geen mogelijkheid dus om leegstaande abdijen te gaan bekijken in Frankrijk. Het thuis zitten leverde nieuwe inzichten op. Het grootse idee vervelde langzaam tot een bevattelijk en realistisch plan. Onze dromen over een vakantiehuis dat niet al te ver rijden was versmolten quasi naadloos met de wens van mijn schoonouders om te verhuizen. De optie om op lange termijn echt te gaan samenleven hielden we open. We gingen op zoek naar een plek om te delen. Of beter, mijn schoonouders gingen op zoek naar een plek om te delen.

een plek om te delen

Het geschikte huis vonden we uiteindelijk op amper twee uur rijden van onze voordeur. Na uren overleg via facetime – want bij elkaar op bezoek gaan was geen evidentie de voorbije maanden – twijfels en nog meer rekensommetjes kregen we deze week eindelijk de sleutels van ons tweede huis. We hopen dat het een warme plek wordt om te zijn, niet alleen voor ons, maar voor iedereen die ons dierbaar is. Het is een huis om te delen.

kanteljaar

Het afgelopen jaar was heel bijzonder voor ons gezin, misschien ook wel door de crisis die de hele wereld in haar greep hield, maar vooral door de beslissingen die we zelf genomen hebben. Ideeën die aan het begin van dit jaar nog dromen leken, deden we langzaam ontkiemen en groeien. Ik denk dat we nu even tijd nemen om te wortelen.

Soms moet je de tijd nemen om ideeën te laten groeien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s